Nieuws : augustus - de palestijnse kwestie
Het Palestijns/Israëlisch conflict. En de verzaking van liberaal-democratische waarden.  Zijn de Palestijnen zelf medeverantwoordelijk voor hun eigen misère. Of zal deze misère en armoede van de Palestijnen verdwijnen als de kolonisatie weg is? Er zouden riante kansen geboden zijn aan die de Palestijnen in verschillende vredesvoorstellen, maar moeten de Palestijnen blij zijn met ieder stukje land wat hen gegeven wordt? Van een kant bezien hebben ze immers nooit een eigen staat gehad. Dat betekent echter niet dat ze geen grond bezaten! Velen hadden een mooie akker olijvenbomen. Die moesten zij echter ontvluchten. Tegen de 400 dorpen en bijbehorende opgebouwde niet-liquide goederen moesten achtergelaten worden zonder schadevergoeding. Ze mochten immers alleen wonen op de Gazastrook en de Westoever van de Jordaan. "Uit veiligheidsoverwegingen." Wie er dan ook met geweld is begonnen, vanaf dit punt ontaard in het in een onontwarbare kluwe aan actie en reactie processen. Het überhaupt claimen van een (Palestijns) land was en is mijn inziens een bruut voorbeeld van Westers kolonialisme! Het druist recht tegen de haren van het liberalisme en de gehele naoorlogse westerse cultuur in. Het is geclaimd land met beroep op een religieuze institutie, zonder ook maar enige redelijke argumentatie. In de tweede helft van de 20e eeuw was er sprake van een totale dekolonisatie, maar hier werd en wordt blijkbaar een uitzondering gemaakt. Ik weiger de terroristische aanslagen als zuiver religieus en achterlijk te vermelden. Als je een hond trapt kan deze immers rollen en doodliggen... of terug bijten. De geschiedenis is vrij eenduidig dat er door ieder volk altijd terug gebeten wordt, tenzij deze wordt voorkomen door mensonterende assimilatie dan wel vernietiging. Het is een belangrijke les die we in de 20e eeuw hebben geleerd en waardoor we uiteindelijk hebben afgeleerd om te koloniseren: op Israel na. Mijn standpunt: de Palestijnen hebben nooit een aanbod kunnen accepteren. Hun morele recht op vrijheid is namelijk afgepakt en daarmee hun autonomie. Met de mensen die je daarvan hebben bestolen sluit je niet zomaar een akkoord voor een klein stukje land om een huis op te bouwen. Je thuis is immers afgepakt. Waarom beoordelen we de Israëlische situatie zo radicaal anders? Israel is de laatste kolonie ter wereld en getuigt duidelijk zelf van barbaarsheid! Een Westerse barbaarsheid gedijend in een blinde vlek, veroorzaakt door andere trauma's: de Holocaust en Kolmya's. Een fenomeen dat nog eens extra verduisterd is door de religieuze extrapolatie van het gehele conflict. Met beroep op dit verleden en deze tradities worden waarden als ‘verantwoordelijkheid' en ‘vrijheid' compleet verloochend. De Joodse kolonisten verrijken zich met materialistisch kapitaal ten koste van de autonomie van een ander volk. Door middel van muren, checkpoints, onteigeningen en militaire blokkades in lucht en water wordt een vrij leven en vrije handel systematisch onmogelijk gemaakt. Erg raar dat ze niet in staat zijn tot fatsoenlijk zelfbestuur! Geen enkel instituut kan met dergelijke beperkingen en tekorten functioneren en van alle factoren die cohesie verstrekken is een gevaarlijke fundamentalistische, religieuze band de enigste die over is. Een band die in een dergelijke voedingsbodem als vanzelf ook in gewelddadige manieren ontaard. Waar geen werk is, geen toekomst en waar geen menselijke integriteit en inkomen bestaat voor jezelf en familie is het zichzelf opblazen een win/win situatie. Het is de enigste en radicaalste verantwoordelijkheid die men überhaupt kan nemen en die aanlokkelijk is voor velen in die situatie. Het doet mij als duidelijk voor dat deze systematische ontmenselijking van de Palestijnen door de Joden dan ook het grootste onrecht is wat in onze nabijheid plaats vindt. Alle vormen van vrijheid wordt hen ontzegd. Van vrije handel is geen sprake. Vrijheid van reizen evenmin. Een kans om ongenoegen op een politieke manier te uiten is er niet. Een kans om zich te ontplooien is er niet. Er is geen werk: werkeloosheid van meer dan 70%. Educatie heeft dus ook weinig zin. Het kost veel geld en biedt weinig tot geen perspectief. Men blijft dus onmondig. Men ontwikkelt geen capaciteiten om een fatsoenlijk bestuur op te bouwen en evenmin kan men naar het Westen zijn gerieven op een correcte manier over te brengen. Natuurlijk kan men zeggen dat het alle maatregelen, hoe kwalijk de gevolgen soms ook zijn, voor Israëls veiligheid zijn. Israel zou zich anders nooit kunnen ontplooien als een welvarende natie. Geen enkele liberaal kan er mag er echter mee akkoord gaan dat dit ten koste gaat van de autonomie van een grote groep mensen. Mijn vrijheid van handelen kent immers zijn grens daar waar ik de ander belemmer in dezelfde fundamentele vrijheid. Niemand maakt aanspraak op uitzondering van deze regel en Israel dus ook niet. De Engelsen hadden moeten luisteren naar de Palestijnen en alle omringende volkeren bij het toekennen van het gebied aan de Joden. Dat hebben ze nagelaten, ondanks alle geluiden die toen al te horen waren. Daarna hebben ook de Israëliërs dit steeds nagelaten. Natuurlijk is het 20e eeuwse trauma voor de Joden groot, maar ze hebben het zelf nog in de hand om het niet uit de hand te laten lopen in de 21e eeuw. De laatste kolonie in de wereld, het toonbeeld van gewelddadig eurocentrisme, moet zichzelf tot op het bot bekritiseren. De vrijheid van het Joodse volk mag nooit ten koste gaan van de Palestijnen. Zij moet verantwoordelijkheid nemen om het Palestijnse volk weer potentie op ontplooiing te geven en moet haar daar toe positief stimuleren. Hoewel het zo is dat aan alle kanten grove fouten zijn gemaakt, en worden gemaakt, geeft het geen redelijke rechtvaardiging om af te vallen van essentiële liberaal-democratische waarden.  Niels de Leeuw Tilburg 17-06-2008 [Verkorte versie]   |
Reageer snel!
Klik hier voor het nieuwsarchief
- Deel deze pagina
