Deze metgezel behoeft een veel uitgebreidere introductie dan ikzelf, gezien zijn dubieuze reputatie: ik loop namelijk niet in burka, net zo min als dat ik een hoofddoekje draag. Mensen hier gaan niet op een kameel naar hun werk, wonen niet in een tent en hebben geen acht vrouwen en vijfentwintig kinderen. Het lijkt overbodig om dit aan jou, ontwikkelde lezer, te melden, maar je zou verbaasd staan hoeveel vragen in deze trant ik gehad heb bij aankondiging van mijn vertrek. Graag stel ik je dan ook voor aan het echte Marokko: een land dat met sprongen vooruit gaat onder de huidige koning Mohammed VI. Een land dat uitkijkt naar economische ontwikkeling en zojuist haar grenzen heeft opengesteld voor handel met onder andere de EU. Een land dat een multiculturele samenleving bevordert en een speciaal ministerie voor vrouwenrechten heeft. Helaas heeft ook mijn nieuwe vriend zijn slechtere kanten: het is nog steeds een ontwikkelingsland, de helft van de bevolking is analfabeet, men kent geen scheiding van staat en religie en ook geen godsdienstvrijheid. Een moslim die een katholieke kerk binnengaat wordt door de politie naar buiten gehaald. Corruptie viert hoogtij, de persvrijheid bestaat vooral in theorie en hiërarchie is van uiterst belang. Of, om een jonge, hoogopgeleide Marokkaan uit Rabat te quoten: ‘Everything is illegal here, unless you have money'. Fenomenen die niet in het Islamitische plaatje passen worden simpelweg als niet-bestaand afgedaan: prostitutie? Bestaat niet. Homoseksualiteit? Nee hoor, alle Marokkanen zijn heteroseksueel. En hoe Westers het land ook wil zijn, ik voel me net een kermisattractie als ik over straat loop met al die ogen op me gericht. Kortom, mijn nieuwe vriend is mystiek en heeft zijn duistere zijdes, maar hij heeft zeker ook veel potentie. Genoeg stof voor een half jaar aan columns lijkt mij zo... Dus geachte liberaal, zoals ze hier zeggen: Metšeŗŗfin, ik hoop dat wij nog veel meer van elkaar zullen zien het komende half jaar!

Be-s-slama!

Wendela Huisman
wendela.huisman@jovd.nl