Onze hoofdredacteur noemde Italië al een pastarepubliek in de eerste editie van Driemaster dit jaar. Veel liever noem ik het de stempelrepubliek. Italianen zijn namelijk verzot op documenten waar (officiële) stempels op staan. Tevens zijn ze erg gevoelig voor titels (een afgestudeerd masterstudent noemt zich hier al dottore), naamkaartjes en voor ´wittejassen´ (apothekers en zelfs opticiens lopen erin rond). Italianen spelen dus openlijk met het autoriteitsargument; het is schijn. Men loopt overal mee te koop, maar wanneer het daadwerkelijk op het uitvoeren van zaken aankomt, is Italië bedroevend slecht. Elke besluitvorming, van scholen tot postkantoren, wordt door de enorme gelaagdheid die de instanties hebben enorm vertraagd.

De Italië bezoeker zal vooral met het kleine leed betreffende bureaucratie geconfronteerd worden. Ga maar eens een studentenkaart regelen in Italië. Zorg ook vooral dat je Nederlandse universiteitpapieren voorzien zijn van de nodige handtekeningen (en stempels!), spreek voor de zekerheid de ambtenaar aan met dottor(essa) en grote kans dat je je kaart dan enigszins op tijd hebt. Je moet deze trouwens wel op een andere plek afhalen dan waar je hem moet aanvragen, vaak aan de andere kant van de stad. En je pasje voor de mensa? Weer een ander gebouw. En vanzelfsprekend heeft elk kantoor andere openingsdagen/-tijden (uiteraard de ruime middagpauze meegerekend). Het is ontzettend vermoeiend en af en toe voel je je Jozef K.

Dit inefficiënte handelen is vanzelfsprekend ook terug te vinden in de hoogste organen van het bestuur: de politiek. De aannames van voorgestelde wetten laat vaak erg lang op zich wachten; laat staan de daadwerkelijke uitvoering ervan. Rechtszaken kunnen jaren duren, waarbij in sommige gevallen de verjaringstermijn zijn intrede doet en de beklaagde vrijuit kan gaan zonder volledig gevoerd proces. Italië heeft de liberale oplossing op het gebied van de besluitvorming nog niet omarmd. Er moet toch echt gesneden worden in het ambtenarenapparaat, want op deze manier blijft vooruitgang een ware utopie. En los van de vooruitgang: ook ik als individu zou het op prijs stellen als alles eens wat sneller en vooral efficiënter zou gaan. Tot die tijd moet ik het maar doen met de woorden die de legendarische Pavarotti ooit al zong: domani verrà…(morgen zal komen red.)