Volgens de Koran behoren namelijk zowel de man als de vrouw als maagd het huwelijk in te gaan. In de praktijk geldt dit echter alleen voor vrouwen. Sommige jongens op het platteland weten onwetende meisjes te overtuigen van het feit dat je met een Koran en twee vrienden als getuigen, ‘getrouwd’ bent om zo seks te legitimeren. Wanneer het meisje dan zwanger raakt, wijzen zij er fijntjes op dat een dergelijk huwelijk al jaren niet meer rechtsgeldig is, en het meisje en kind worden sociaal verstoten. Toch schijnt seks voor het huwelijk wel gewoon te gebeuren; met creatieve oplossingen als maagdenvliesherstellende operaties en kippenbloed op de lakens. En seks voor het huwelijk kan in sommige gevallen wel, zolang je daarna maar trouwt.

Vrouwen zijn echter ook niet uit op ware liefde. Een meisje in de trein vertrouwde me toe: ‘Ik heb zoveel geluk gehad, ik ben getrouwd met een jongen die ik leuk vind. De meeste meiden trouwen om geld of status.’ En dat uit de mond van een universitair opgeleide meid, met buitenlandervaring en vloeiend Engels! Vrouwen zijn hier echter zowel sociaal als financieel afhankelijk van hun man, dus op zich is het geen vreemde redenering. Wat ook meteen weer verklaart waarom zakenmannen van vijftig het heel normaal vinden om mij aan te spreken op straat; het idee dat ik m’n eigen geld wel kan verdienen en dus totaal niet onder de indruk ben, komt immers niet in ze op.

Maar goed, ook voldoende verliefde stelletjes op straat, dus kennelijk werkt het wel. Openlijk affectie tonen is echter onmogelijk; op zoenen in het openbaar staat namelijk een gevangenisstraf van een aantal jaar. Foto’s van een meisje dat nachtelijke bezoekjes aan haar vriendje bracht, belandden bij haar ouders in de brievenbus. Nadat haar universitaire opleiding stante pede stopgezet werd, had ze twee keuzes: of het land verlaten of op haar kamer blijven. Echt onvoorstelbaar naar mijn mening, maar ook hier doet men dat in de veronderstelling het beste te doen voor zijn of haar kind, en een ‘fling’ of een vriendje is dat in hun ogen duidelijk niet.

Perspectieven verschillen echter zeer per generatie; ‘Ik vertel mijn vader niet dat ik een vriendje heb, daarvoor heb ik teveel respect voor hem’ aldus een Marokkaans meisje. En het meisje dat verkleed als jongen de mannen-dormitories van de universiteit in durfde te sluipen om bij haar vriendje te zijn en betrapt werd, gaat als heldin de geschiedenis in.

Eén ding moet gezegd worden; ergens kan ik het respect dat men heeft voor dit soort dingen wel bewonderen, in Nederland wordt er soms misschien wel erg weinig waarde aan gehecht. Toch houd ik me bij de afschrikmanier die hier het beste werkt; intimideren door snel en hoogstaand Engels te spreken, duidelijk een standpunt in te nemen en met reisverhalen te gooien, gecombineerd met het ‘katholieke’ argument. Geen conservatieve Marokkaan die mij nog daadwerkelijk interessant vindt, wedden?

Wendela Huisman
wendela.huisman@jovd.nl